خیلی نزدیک؛ یادداشتی بر بوگی

تاريخ : سه شنبه ۱۳۹۷ بيست آذر

Robert Capa می گوید اگر عکسی که گرفته اید خوب از آب در نیامده ست، لابد به اندازه کافی {به سوژه} نزدیک نشده اید. و این اولین چیزی ست که بعد از دیدن کارهای Vladimir Milivojevich به ذهنم خطور می کند. Vladimir Milivojevich، با نام هنری Boogie، علاقه و هنر خاصی در نزدیک شدن به سوژه های تابو شده دارد. سوژه هایی که شاید برای اکثریت عکاسان و مخاطبان عکاسی خطرناک، دل خراش و یا بیش از اندازه غم انگیز به نظر بیایند. Boogie را اغلب به دلیل عکاسی از موضوعاتی چون دار و دسته های خلاف کار، قاچاقچی ها و معتادان مواد مخدر و حتی گروه های تندرو راست گرا مثل Skin head ها(a white nationalist organization) می شناسند. به نظر می رسد که Boogie به اندازه کافی به موضوعات مورد علاقه اش نزدیک شده باشد تا مخاطب کارهایش به آسانی با قصه ای که روایت می کند، هم حسی و هم دردی کند.

علاقه شخصی او به انتخاب موضوعات عکس هایش همان طور که خودش نقل می کند* به پیشینه و داستان زندگی اش برمی گردد. جدایی، مهاجرت و درگیر بودن با اعتیاد و شاید مشکلات مالی، همه این عوامل را که کنار هم بگذاریم، او را در جایگاهی قرار داده تا با سوژه اش هم خویشی و هم ذات پنداری کند. این عوامل به Boogie این شناخت را داده اند تا هنرمندانه خودش را در طبقه ای بالاتر و بهتر از قشر طرد شده اجتماع نبیند. شناختی که برای اکثر آدم ها و حتی اغلب عکاسان به آسانی دست یافتنی نیست. نزدیکی عاطفی، هم کلامی و عکاسی از اتفاقات خصوصی شخصی که صبح از خانه تنها به قصد دزدی و تهیه پول مواد مخدر ش خارج می شود، به طور حتم کار هر کسی نیست.

اغلب کارهایش سیاه و سفید است و این با حس دلمردگی و تاریکی موضوعی کارهایش تناسب دارد. تکنیک کلوزآپ و نور طبیعی در اغلب عکس هایش محسوس است که به انتقال پیامی که دارد کمک می کند. غیر از موضوعات بالا، پروژه های دیگری هم در کارنامه اش دارد که مروری اجمالی و گذرا بر سفرهایش به شهرهای گوناگون محسوب می شود. این پروژه ها تمرکز خاص بر سوژه ای مشخص ندارند و چه از دید کامپوزیشن و چه از نظر موضوعی اکثرا معمولی، پراکنده و گیج هستند. کارهای Boogie از چند جنبه عکس های عکاس آمریکایی Diane Arbus را به خاطر می آورد. آدم ها، موضوعات فراموش شده و کسانی که به دلایل مستقیم یا غیر مستقیم معلول اکثریت فراموشکار اجتماع محسوب می شوند به خوبی در کارهای هر دو ولو با جزییاتی متفاوت جلب توجه می کنند.

هنر هر هنرمندی کم یا بیش آیینه تمام نمایی از درون خود اوست و درد و رنج ها و تجربیات ش می تواند فرصت خوبی برای داستان سرایی فراهم آورد. فرصتی که Boogie از آن بهره برده و تجربیات و احساسات اش را از کانال عکاسی به مخاطب قصه رسانده است.

*لینک مصاحبه با عکاس: https://vimeo.com/2055572



Logo

Ali Motamedi is an Iranian-American emerging freelance writer and street photographer. He has been writing essays and short stories for Iranian-American monthly and seasonal magazines including Peyk magazine in California ...

instagram facebook flickr twitter

RECENT POSTS

www.ali-motamedi.com
© 2018 copyright Ali Motamedi // All rights reserved
Develope by sinam - irseo