خیلی نزدیک؛ یادداشتی بر بوگی

تاريخ : سه شنبه ۱۳۹۷ بيست آذر

رابرت کاپا (Robert Capa) می گوید اگر عکسی که گرفته اید خوب از آب در نیامده ست، لابد به اندازه  کافی {به سوژه} نزدیک نشده اید. و این اولین چیزی ست که بعد از دیدن کارهای ولادیمیر میلیووجویچ Vladimir Milivojevich به ذهنم خطور می کند. ولادیمیر میلیووجویچ ، با نام هنری بوگی (Boogie)، علاقه و هنر خاصی در نزدیک شدن به سوژه های تابو شده دارد. سوژه هایی که شاید برای اکثریت عکاسان و مخاطبان عکاسی خطرناک، دل خراش و یا بیش از اندازه غم انگیز به نظر بیایند. Boogie را اغلب به دلیل عکاسی از موضوعاتی چون دار و دسته های خلاف کار، قاچاقچی ها و معتادان مواد مخدر و حتی گروه های تندرو راست گرا مثل Skin head ها(a white nationalist organization) می شناسند. به نظر می رسد که بوگی به اندازه کافی به موضوعات مورد علاقه اش نزدیک شده باشد تا مخاطب کارهایش به آسانی با قصه ای که روایت می کند، هم حسی و هم دردی کند.

علاقه شخصی او به انتخاب موضوعات عکس هایش همان طور که خودش نقل می کند* به پیشینه و داستان زندگی اش برمی گردد. جدایی، مهاجرت و درگیر بودن با اعتیاد و شاید مشکلات مالی، همه این عوامل را که کنار هم بگذاریم، او را در جایگاهی قرار داده تا با سوژه اش هم خویشی و هم ذات پنداری کند. این عوامل به بوگیاین شناخت را داده اند تا هنرمندانه خودش را در طبقه ای بالاتر و بهتر از قشر طرد شده اجتماع نبیند. شناختی که برای اکثر آدم ها و حتی اغلب عکاسان به آسانی دست یافتنی نیست. نزدیکی عاطفی، هم کلامی و عکاسی از اتفاقات خصوصی شخصی که صبح از خانه تنها به قصد دزدی و تهیه پول مواد مخدر ش خارج می شود، به طور حتم کار هر کسی نیست.

اغلب کارهایش سیاه و سفید است و این با حس دلمردگی و تاریکی موضوعی کارهایش تناسب دارد. تکنیک کلوزآپ و نور طبیعی در اغلب عکس هایش محسوس است که به انتقال پیامی که دارد کمک می کند. غیر از موضوعات بالا، پروژه های دیگری هم در کارنامه اش دارد که مروری اجمالی و گذرا بر سفرهایش به شهرهای گوناگون محسوب می شود. این پروژه ها تمرکز خاص بر سوژه ای مشخص ندارند و چه از دید کامپوزیشن و چه از نظر موضوعی اکثرا معمولی، پراکنده و گیج هستند. کارهای بوگیاز چند جنبه عکس های عکاس آمریکایی داین آربوس (Diane Arbus) را به خاطر می آورد. آدم ها، موضوعات فراموش شده و کسانی که به دلایل مستقیم یا غیر مستقیم معلول اکثریت فراموشکار اجتماع محسوب می شوند به خوبی در کارهای هر دو ولو با جزییاتی متفاوت جلب توجه می کنند.

هنر هر هنرمندی کم یا بیش آیینه تمام نمایی از درون خود اوست و درد و رنج ها و تجربیات ش می تواند فرصت خوبی برای داستان سرایی فراهم آورد. فرصتی که بوگی از آن بهره برده و تجربیات و احساسات اش را از کانال عکاسی به مخاطب قصه رسانده است.

*لینک مصاحبه با عکاس: https://vimeo.com/2055572



www.ali-motamedi.com
facebook flickr instagram twitter
© 2018 copyright Ali Motamedi // All rights reserved
Develope by sinam - irseo